Od miłości do zdrady, ze zdrady do miłości.

~*~

Em.. em.. em... nie wiem kompletnie co napisać ^^  Moje chore, poplątane pomysły ewidentnie dają o sobie znać. Miłego czytania :)

~*~

-Powiem mu – zaczął nastolatek o jasno złotych włosach, o urodzie, której nie jedna kobieta mogłaby mu jej zazdrościć.

-Nie, on nie może się o tym dowiedzieć – sprzeciwił się starszy zagryzając wargę ze zdenerwowania niemalże do samej krwi.

-Kibum, jak nie ty to ja to zrobię – westchnął młodszy wywracając oczami na zachowanie szatyna.

-Rozumiesz, że jak on się o tym dowie, to się załamie? – Key pokręcił głową po czym poderwał się do góry – A po za tym, jak miałbym mu to powiedzieć? „Słuchaj Jonghyun fajnie nam razem było, ale po pijaku raz przespałem się z Taeminem, później zdarzyło nam się to więcej razy i jakimś cudem teraz jesteśmy razem, przykro mi ?” – puknął się w głowę – Pomyśl tylko jak to brzmi.

-Jak prawda. Przecież tak było, nie możesz teraz zaprzeczyć – odparł Taemin i stanął naprzeciw kociokiego – Powiedziałeś, że mnie kochasz i będziesz ze mną bez względu na wszystko, to w takim razie musisz mu powiedzieć – zażądał poważnie wpatrując się w jego oczy.

Key westchnął tylko, pewnie przyciągając kruche, delikatne ciało Taemina i zamknął w ciasnym uścisku. Przymknął jedynie powieki, bo wspomnienia, które zaczęły nim targać stanęły mu przed oczami.

Szatyn siedział na skraju łóżka, wkładał ostatnie rzeczy, które miał z sobą zabrać.

-Kibum masz już wszystko? – usłyszał z dołu krzyk tego zminimalizowanego dinozaura.

On i czegoś nie wziąć? Oczywiście, że ma dopięte wszystko na ostatni guzik. Więc po co się głupio pyta? Wywrócił oczami  biorąc torbę po czym zszedł na dół.

-Nie drzyj się tak. Przecież doskonale wiesz, że mam wszystko, więc nie widzę sensu dlaczego się o to pytasz – wziął jeszcze telefon, który leżał na stoliku w salonie i schował do kieszeni swoich obcisłych, różowych rurek.

-Upewniam się tylko kotku – pocałował go w policzek uśmiechając się delikatnie – seksownie wyglądasz w tych spodniach – uśmiechnął się brunet i zjechał młodszego wzrokiem – uważaj żebym się tam na ciebie nie rzucił – dodał puszczając mu oczko.

-Przestań – warknął rumieniąc się, wziął kluczyki leżące na szafce przy drzwiach – Prowadzisz czy…

-Oczywiście, że prowadzę  - przerwał młodszemu Kimowi i wyrwał mu klucze z ręki.

Skąd mógł się tego spodziewać?

-Rozumiem, że całą imprezę nie pijesz? – uśmiechnął się przebiegle zapinając pasy w samochodzie zerkając na swojego chłopaka kątem oka.

-Skąd  w ogóle ten pomysł? Oczywiście, że nie zleję się w trupa, ale jednego piwa sobie nie odpuszczę – odparł pewnie wyjeżdżając z podjazdu.

-Jonghyun…

-Spokojnie kochanie nic mi nie będzie – przejechał dłonią po jego bladym policzku skupiając się na jeździe.

-Wcale  mnie tym nie pocieszyłeś – fuknął robiąc niezadowoloną minę – Martwię się o ciebie, ostatnio prawie wjechałeś pod tira, a to ponoć było jedno piwo.

-Przecież mówiłem ci, że to się więcej nie powtórzy, a po za tym to nie była moja wina, sam jechał jak popaprany nie trzymając się przepisów – zaczął.

-Nie powtórzy… - prychnął – Ty nawet nie zdawałeś sobie sprawy jaki ja byłem przerażony! Rozumiesz? Ty dzisiaj nic nie pijesz, a tylko spróbuj coś tknąć, to obiecuję że pozbędziesz się czegoś w bardzo szybkim czasie ! – pogroził mu palcem poważnie wpatrując się w jego roześmianą twarz – Ja nie żartuję , Kim Jonghyun staniesz się bezpłodny jeśli spojrzysz choćby nawet na jedno piwo – dodał.

-Kotku…  - zaskamlał.

-Albo się zamkniesz, albo ja prowadzę, ale wtedy będziesz miał celibat przez miesiąc – zażądał co skończyło się ciszą pomiędzy nimi aż nie zajechali na miejsce. Starszy Kim zaparkował, a młodszy wyszedł po drodze wyciągając z bagażnika prezenty.

Uśmiechnął się od ucha do ucha słysząc głośną dudniącą muzykę, pociągnął za klamkę bo obawiał się, że nikt nie usłyszy dzwonka. Wszedł do środka ciągnąć na sobą, ociągającego się dinozaura od razu zostali zaatakowani przez solenizanta.

-Taeminnie, kochanie ty moje wszystkiego najlepszego! – pisnął uwieszając się na szyi młodszego mocno go ściskając.

-K…Kibum… du..dusisz m…mnie – wykrztusił na co Key spojrzał przepraszająco na Lee wręczając mu swój pakunek.

-No młody, stówki no i żebyś w końcu rozdziewiczył tego przerośniętego żaboluda – Jonghyun uśmiechnął się zadziornie sugestywnie poruszając brwiami, na co oberwał w ramię od Kibuma.

-Ty niewyżyty dinozaurze jeden, przymknął byś się – ofuknął go – Pamiętaj co ci mówiłem – ostrzegł go.

-Tak mamusiu pamiętam – westchnął zrezygnowany lekko unosząc ręce  w górę, w geście poddania.

-Tego się trzymaj – uśmiechnął się lekko łagodniejąc. Podszedł do niego składając na jego ustach delikatny pocałunek – Kocham cię ty wredny dinozaurze.

-Ja ciebie też – zaśmiał się lekko brunet całując go w policzek – Idź do Taemina muszę o czymś pogadać z Minho, spotkamy się później – nie czekając na jego odpowiedź zniknął w tłumie ludzi.

Został sam. Rozejrzał się po osobach znajdujących się w pomieszczeniu odnajdując tą parę tęczówek, których poszukiwał. Tańczył wraz z Jonginem popijając jakiegoś drinka. Podszedł do dwóch chłopaków podchodząc ich od tyłu. Przytulił znienacka blondynka uśmiechając się przebiegle. Zaskoczony chłopak poskoczył w miejscu, a zawartość jego szklanki wylądowała  na butach Kai

-Kibum, wystraszyłeś mnie – warknął w stronę zadowolonego z siebie szatyna – Przepraszam Kai – uśmiechnął się przepraszająco do swojego towarzysza na co ten jedynie kiwnął głową odwzajemniając gest.

-No przecież wiesz, że nie chciałem – zaśmiał się z naburmuszonej miny swojego przyjaciela – No nie gniewaj się.

-Nie gniewam – rozchmurzył się lekko kiedy Key poczochrał mu włosy – Czemu ty jeszcze nic nie piłeś? – spytał zdziwiony widząc, że starszy nadal jest trzeźwy.

-Muszę pilnować Jonghyuna żeby się nie spił, on prowadził więc musi zachować trzeźwość, a to będzie trudne skoro będę nawalony w trzy dupy – uśmiechnął się delikatnie.

-Przecież od jednego drinka nic ci nie będzie, są moje urodziny musisz wznieść toast za solenizanta – wydął usta układając je w tak zwaną podkówkę. Patrząc na niego, Kibum nie miał serca mu odmówić.

-Oczywiście – pocałował go lekko w policzek podchodząc do mini baru, nalał sobie trochę alkoholu do kieliszka – Dobrze Minnie, to za twoje zdrowie – przechylił naczynie opróżniając je do dna.

Przyjemna ciecz rozgrzała jego gardło , oraz cały przełyk. Pociągnął chłopaka za rękę wracając z nim na parkiet. Poruszali ciałami w rytm muzyki dobrze się przy tym bawiąc. Miało się skończyć na jednym kieliszku, a po godzinie pił już chyba 11. Miło kręciło mu się w głowie, już dawno zapomniał z jakiego powodu miał być trzeźwy. Uśmiechał się widząc jak chłopak przed nim, który również ledwo utrzymywał się na nogach zaczął pewnie ocierać się tyłkiem o jego krocze. Złapał go za dłoń ciągnąc w stronę schodów, które były dla nich nie małym wyzwaniem. Lecz dali radę, weszli do pokoju Taemina. Key nieudolnie zamknął za nimi drzwi i został od razu przyciśnięty do ściany przez napalonego nastolatka, który bez pardonu wpił się w jego różowe usta. Nieświadomy tego co robi oddał pieszczotę pogłębiając pocałunek, który z każdą chwilą robił się coraz bardziej namiętny. Nawet nie wie jak to się stało, że wylądowali razem w łóżku. Obudził się nad ranem ze strasznym bólem głowy oraz ogromnym kacem. Nic szczególnego nie pamiętał ze wczoraj, kiedy się upił. Jedynie jakieś niekompletne urywki. Kiedy dostrzegł z kim leży pod jedną kołdrą i w jakim stanie się znajdują, cały pobladł. Nie mógł w to uwierzyć, że zdradził Jonghyuna. To do niego jakby jeszcze nie docierało. Spanikowany ubrał się i w szybkim tempie opuścił pomieszczenie jak gdyby nigdy nic. Modlił się w duchu aby brunet nie zauważył, że przez całą noc go nie było. Na jego szczęście, bądź pecha spał na kanapie w salonie. Zagryzł wargę niepewnie podchodząc do śpiącego jeszcze chłopaka. Potrząsnął nim delikatnie, nie miał odwagi go inaczej obudzić jak zawsze miał w zwyczaju. Jak w końcu udało mu się go dobudzić uśmiechnął się łagodnie.

-Cześć, gdzie byłeś całą noc? Szukałem cię – spytał starszy, kiedy już trochę się rozbudził i ogarnął co się w ogół niego dzieje.

-Naprawdę? Przepraszam, źle się czułem i położyłem się w pokoju gościnnym, nawet nie zauważyłem kiedy zasnąłem – skłamał drapiąc się po głowie. Było mu źle, że nie mógł mu powiedzieć prawdy, ale to by wszystko między nimi zniszczyło, a nie wyobrażał sobie że mógłby go stracić przez swoją własną głupotę.

-Nie sprawdzałem tam, to fakt – zamyślił się na chwilę – Mówiłem ci kiedyś, że masz dużo nie pić, bo później tak to się kończy – pokręcił głową.

-Oj dobra, ale to były urodziny Taesia jak mógłbym nie wypić.

-Ja jakoś musiałem pozostać trzeźwy – prychnął.

-Co i tak ci się nie udało – stanął z założonymi rękoma uśmiechając się zwycięsko kiedy ujrzał minę starszego Kima.

-Nie kłócimy się, proszę. Tęskniłem za tobą – wstał zgarniając lekko zaskoczonego chłopaka w swoje silne, ciepłe ramiona. Właśnie wtedy obiecał sobie, że prawda nigdy nie wyjdzie na jaw, a taki wyskok z Taeminem był tylko jednorazową przygodą, której już nigdy nie zamierza przeżyć.

      Minęło kilka dni od urodzin Lee, oraz od tej nieszczęsnej nocy z której i tak niewiele pamięta. Postanowił najzwyczajniej w świecie o niej zapomnieć i żyć tak jakby nigdy nic się nie stało. Wymazać ją ze swojej pamięci. Właśnie dzisiaj po raz pierwszy miał się zobaczyć z Taeminem. Wcześniej niestety nie miał na to odwagi, ale czy teraz miał? Westchnął niepewnie naciskając na dzwonek. Otworzył mu nie kto inny jak blondynek. Uśmiechnął się delikatnie wpuszczając go do środka na co Key odpowiedział tym samym. Wszedł do pomieszczenia, a chłopak zamknął za nim drzwi.

-Musimy porozmawiać, jesteś sam? – spytał zagryzając wargę.

-Tak, Minho wyszedł jakiś czas temu, ale nie powiedział gdzie idzie i kiedy wróci – wzruszył ramionami jakby to, że jego chłopak sobie poszedł nie wywarła na nim jakiegoś szczególnego wrażenia. Pociągnął Kibuma w stronę salonu gdzie oboje usiedli na białej kanapie – Więc co się stało Key?

-Chodzi… o twoją ostatnią imprezę… pamiętasz coś z niej? – spytał niepewnie patrząc w niemal czarne oczy swojego przyjaciela.

-Trochę, lecz niewiele – zmieszał się lekko wiedząc do czego zmierza – Spokojnie Kibum to nic między nami nie zmienia, nadal jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Żaden z nas nie wiedział co robi – uśmiechnął się lekko, lecz czy Kibumowi się zdawało, usłyszał w jego głosie nutkę zawodu?

-Przepraszam – spuścił wzrok na swoje splecione dłonie.

-Już ci mówiłem, że to nie tylko twoja wina, nie mam żalu – ułożył swoją ciepłą dłoń na jego.

Szatyn uniósł głowę spoglądając na jego twarz. W ostateczności jego wzrok zatrzymał się na jego ustach, które nagle zaczęły wyglądać według niego strasznie kusząco. Oblizał wargi karcąc się za te niedorzeczne myśli. Blondyn musiał pomyśleć dokładnie o tym samym, bo nieświadomie pochylił się nad nim, a Key zamarł w bezruchu. Nie był w stanie się poruszyć, jedynie wpatrywał się na poczynania młodszego, który znajdywał się niebezpiecznie blisko. Nie wiedział co nim wtedy kierowało chęć skosztowania po raz kolejny tych miękkich ust, czy być może coś zupełnie innego? Musnął delikatnie jego usta obawiając się jego reakcji lecz chłopak to odwzajemnił, a na dodatek pogłębił. Młodszy wepchnął się na jego kolana zarzucając ręce na jego szyi. Działo się źle, bardzo źle, ale nie umiał tego przerwać. To wszystko działo się tak szybko, tak niespodziewanie. Znowu się to wydarzyło lecz tym razem nie mogą zwalić winy na alkohol ponieważ zdawali sobie sprawę ze swoich czynów. Chcieli sprawdzić jak to było, taki sex na pożegnanie jak to określili, który powtarzał się notorycznie przy każdym ich kolejnym spotkaniu. W końcu do tego wszystkiego doszły uczucia, zakochali się w sobie lecz ich związki im to wszystko utrudniały. Żaden z nich nie był w stanie zostawić swojego chłopaka ze względu na jego reakcje. Taemin był bardziej zdecydowany i byłby w stanie to zrobić, jednak Kibum tak nie mógł. Nadal mu zależało na Jonghyunie, w końcu sam nie wiedział czego chce. Miał wrażenie, że oszukuje każdego, a w tym również i samego siebie. 

-Kibum - wyrwał go z zamyślenia głos młodszego. 

-Przepraszam zamyśliłem się - westchnął odpychając delikatnie zaskoczonego Taemina od siebie - Powiedz mi co z Minho? Tak łatwo będzie ci go zostawić dla mnie? 

-Kto powiedział, że będzie mi łatwo. ale ciebie kocham więc jestem gotowy żeby móc z tobą być. Lecz jeśli ty chcesz być ze mną musisz zostawić Jonghyuna - zmarszczył lekko brwi intensywnie nad czymś myśląc - Chyba... że ty go nadal kochasz. 

-Taeminnie, to nie tak - zaczął lecz nastolatek gwałtownie od niego odskoczył. 

-Mówiłeś, że już nic do niego nie czujesz, okłamałeś mnie - pokręcił głową cofając się kiedy tylko Key chciał go dotknąć. 

-Nie wiem, na prawdę nie wiem... przepraszam... - spuścił głowę. 

-Czy ty w ogóle mnie kochasz? 

-Oczywiście, że tak, dlaczego zadajesz takie idiotyczne pytania? - uniósł ją nagle unosząc brwi w zdziwieniu. 

-Jakby tak było, to bylibyśmy razem - pociągnął lekko nosem spoglądając w swoje buty.

-Proszę cię, nie utrudniaj mi tego - podszedł do niego unosząc lekko jego podbródek - Nie płacz. 

-Zostaw mnie, do puki się nie zdecydujesz, nie chcę cię widzieć - wyrwał się idąc w stronę swojego domu co później również uczynił Kibum.

~*~

Mokre pocałunki czuł na całej swojej szyi. Instynktownie odchylił ją lekko do tyłu dając chłopakowi większy dostęp. Kiedy poczuł ręce, które ścisnęły jego przyrodzenie gwałtownie się od niego oderwał. 

-Przepraszam, nie mogę - usiadł na skraju łóżka nogi spuszczając na ziemię. 

-Kotku co się z tobą dzieje? Już od jakiegoś czasu unikasz mojego dotyku, coś się stało? - spytał przytulając go od tyłu, a głowę opierając na jego ramieniu - Mi możesz powiedzieć.

Właśnie, że nie może. Już nie może nic od niego oczekiwać. 

-Kibummie - zaczął lecz szybko się zaciął dostrzegając coś co przykuło jego uwagę, coś czego wcześniej nie zauważył - Co to jest? - spytał dotykając lekko czerwonego miejsca na jego szyi. 

-Co? - zdziwił się, spoglądając zdezorientowanym wzrokiem na bruneta. 

-Masz malinkę i to nie ja ci ją zrobiłem - pokręcił głową marszcząc brwi pomału wszystkiego się domyślając. 

-Jonghyun... to nie tak jak myślisz...

-A jak? Błagam cię, skończ ze mnie robić kretyna. Od jak dawna to trwa? - spytał gorzko odsuwając się od niego

-Co trwa? - udawał głupiego chociaż doskonale wiedział do czego zmierza - Pół roku - dodał poddając się w końcu.  

-Zamierzałeś mi kiedykolwiek o tym powiedzieć? Czy nadal chciałeś bawić się mną myśląc, że nigdy nie dowiem się prawdy? Dobrze ci było? - pytał, a w jego oczach mimo wszystko zbierały się łzy. Widząc je, Key zdał sobie sprawę, że popełnił największy błąd w całym swoim życiu. 

-Żałuję tego. Dopiero teraz to zrozumiałem. Przepraszam - chciał złapać go za rękę, lecz szybko ją wyrwał z jego uścisku. 

-Nie dotykaj mnie, nie wiadomo kogo jeszcze nimi obmacywałeś - uśmiechnął się pogardliwie wstając z ich łóżka. 

-Gdzie idziesz? Nie zostawiaj mnie.. - jęknął rozpaczliwie idąc za nim. 

-Za późno. Zostaw mnie, jesteś zwykłą puszczalską się dziwką - warknął odpychając Key, który przytulił się do jego pleców - Już nigdy w życiu mnie nie dotykaj. Jesteś dla mnie nikim - splunął mu w twarz raniącymi słowami po czym opuścił ich pokój, a później dom trzaskając drzwiami. 

Szatyn dopiero teraz zdał sobie sprawę, że wszystko zepsuł i już nigdy nie będzie mógł tego naprawić. Czy Taemin był tego warty? Sam nie wiedział. Chwilowo znajdywał się w pewnej rozterce. Czuł, że musi się przewietrzyć, przemyśleć pewne sprawy. W szybkim tempie opuścił ich dom idąc tam gdzie go nogi poniosą. Szedł zamyślony kompletnie nie zwracając uwagi na idących ludzi lecz pewna para przykuła jego uwagę, że z wrażenia aż musiał przystanąć. Myślał, że być może się tylko przewidział, przetarł jeszcze oczy dla upewnienia, że być może nie ma omamów, ale nic z tych rzeczy. Nadal tam stali. Jego Jonghyun, który całował się, lecz tą osobą nie był on tylko... Minho? Pokręcił głową nie dowierzając w to co widzi, czego jest świadkiem. Wziął kilka wdechów niepewnie wycofując się. Szedł szybkim krokiem, z każdą chwilą coraz bardziej przyspieszając, aż w końcu biegł byle tylko wymazać obraz jaki miał przed oczami. Teraz zaczął powoli rozumieć o czym chciał wtedy rozmawiać z Choi, rozumiał wszystko. Więc nie tylko on zawinił, nie tylko on może się obwiniać. Nie jest aż tak zepsuty, jak sądził od jakiegoś czasu. Zobaczył dom, który od jakiegoś czasu był dla niego schronieniem, miejscem gdzie mógł uciec zostawiając swoje problemy w niepamięć. Dom w którym mógł spotkać osobę przy której mógł zapomnieć o całej ogarniającej go rzeczywistości. Lecz czy teraz chciał tu być? Chociaż co mu pozostało innego? Tylko on mu został, tylko w nim może mieć wsparcie, tylko jemu może zaufać, bo tylko on go nie oszukał. Mimo tego że zdradzał Jonghyuna poczuł się zraniony widząc go w objęciach innego, a co gorsza ich najlepszego przyjaciela. Nigdy by nie podejrzewał ich właśnie o.. to. Pokręcił głową starając się wyrzucić te kumulujące myśli. Otworzył drzwi zapasowymi kluczami, które otrzymał jakiś czas temu od Taemina i wszedł do środka. Zaraz przy drzwiach ujrzał blondynka, który wpatrywał się w niego nadal wkurzony lecz zadowolony z faktu, że go widzi.
-Jonghyun i Minho, oni są razem - rzucił na wstępie uważnie obserwując reakcję młodszego na jego słowa. Lecz nie wydawał się być zdziwiony - Wiedziałeś? - pokręcił głową z niedowierzaniem.
-Tak, wiedziałem. Kiedyś przyłapałem ich razem w łóżku - zagryzł wargę podenerwowany - Jonghyun błagał bym tobie nic nie mówił, że on to sam kiedyś zrobi.
-Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?! - fuknął.
-Nie mogłem, to by cię zraniło, a po za tym myślałem, że skoro jesteś ze mną to nic nie zmieni - mruknął młodszy, a Key cicho westchnął.
-To dlatego tak łatwo byłoby ci zostawić Minho - powiedział to jakby do siebie po czym spojrzał na Lee - Kiedy to było?
-Nie sądzę, że powinieneś to wiedzieć - zaczął.
-Taemin, skoro się już dowiedziałem chciałbym wiedzieć wszystko - warknął wpatrując się w oczy blondyna - Proszę.
-To było kilka dni przed moimi urodzinami - odparł.

Blondyn otworzył drzwi przekraczając próg domu. Sądził, że nikogo nie ma, bo gdy tylko się odezwał nikt mu nie odpowiedział. Wniósł torby z zakupami po czym je wypakował, a jedzenie włożył do lodówki najpierw robiąc odpowiednią ilość miejsca na jego kartoniki z mlekiem bananowym. To przede wszystkim. Uśmiechnął się sam do siebie, dzisiaj był 14 lipiec, za cztery dni są jego urodziny. Miał wielkie plany co do tego dnia. Właśnie wtedy chciał z Minho to zrobić, to byłby taki prezent dla niego. Nigdy nie spieszyli się jeśli chodzi o te sprawy, nie chcieli czegoś żałować. Za co był mu dozgonnie wdzięczny. Wyciągnął z siatki ostatnią rzecz jaka mu w niej pozostała aż sam się lekko zdziwił. Zapomniał, że to zabrał. Przejechał opuszkami palców po opakowaniu lubrykantu o zapachu truskawkowym lekko się przy tym rumieniąc. Zabrał ze sobą przedmiot idąc w stronę łazienki po drodze przechodząc obok ich wspólnego pokoju. Niespodziewanie przystanął słysząc dziwne, dobiegające dźwięki z tamtego pomieszczenia. Zmarszczył brwi przykładając ucho do drzwi uważnie nasłuchując. Przerażony, gwałtownie je otworzył, a butelka w jego ręce z hukiem upadła na podłogę. Widok jaki zobaczył, zwalił go z nóg. Poczuł jakby ktoś z całej siły przywalił mu w głowę, bo zaczęło mu w niej wirować,  że aż z wrażenia musiał się oprzeć o ścianę. Wystraszeni chłopacy w szybkim tempie przykryli się kołdrą wpatrując się przerażonym wzrokiem w zdruzgotaną minę blondynka. 
-Minnie, to... to nie tak jak myślisz - zająknął się Minho w pośpiechu zakładając bokserki pod kołdrą. 
-J...jak mogłeś? - jęknął - Pomyśleć, że chciałem uprawiać z tobą sex - ostatnie zdanie odparł z niesmakiem boleśnie zagryzając, drżącą dolną wargę. 
-Ja ci to wytłumaczę - wstał podchodząc do dygającego chłopaka - Przepraszam. 
-Nie podchodź do mnie - zacisnął powieki czując jak zbierają się pod nimi łzy - Nienawidzę was - mruknął pod nosem hamując ciecz, która chce znaleźć ujście - Muszę się przewietrzyć. 
-Taemin, błagam tylko nie mów nic Kibumowi, on nie może się o tym dowiedzieć. Proszę, nie rób tego dla mnie, zrób to dla niego - Jonghyun spojrzał błagalnie na młodszego.
-On nie zasługuje na to abyś go okłamywał. On cię kocha, zrobiłby dla ciebie wszystko, a ty... - pokręcił zniesmaczony głową - Ja mu nic nie powiem, nie chcę patrzeć na jego zranioną twarz. Ty mu o tym powiesz osobiście. 
-Taemin... - zaczął lecz blondyn mu przerwał. 
-Albo ty, albo ja mu o tym powiem, a ty... - spojrzał na Minho - Nie chcę cię widzieć na oczy. Jak tu wrócę, ma was tu nie być - rzucił spuszczając głowę, bo łzy zamazywały mu pole widzenia. 
-Przecież dobrze wiesz, że nie mam gdzie pójść, a nie pójdę mieszkać do Jonghyuna skoro jest tam Kibum - rzucił to jako argument. 
-Dobra.. ale tylko jak coś znajdziesz masz się wynieść - pociągnął nosem opuszczając to pomieszczenie. Nie chciał już więcej tym ludziom patrzeć w oczy. Czuł się zraniony. Kiedy tylko opuścił ich dom wybuchł ogromnym szlochem. Było mu źle, a powrót tutaj w późniejszym czasie to ostatnie na co miał w tej chwili ochotę. 

-Taeminnie...
-Przepraszam cię Bummie, że w takich okolicznościach się o tym dowiadujesz.. - spuścił głowę czując narastające poczucie winy.
-Tobie nadal zależy na Minho, prawda? - spytał niepewnie podchodząc do chłopaka i unosząc jego opuszczoną głowę.
-Ale to ciebie kocham, a nie Minho.
-W porządku kochanie, nie musisz się tłumaczyć - uśmiechnął się lekko jeżdżąc opuszkiem palca po jego policzku - Związałeś się ze mną żeby zapomnieć o bólu, który zadał ci Choi - stwierdził.
-Nie chcę żeby to tak brzmiało. Na prawdę mi głupio - westchnął odwracając swój wzrok.
-Mówiłem żebyś się nie tłumaczył. Nie jestem zły - przyciągnął go do siebie, mocno przytulając do swojej piersi - Przecież wiesz, że cię kocham.
-Ale nie tak jakbym chciał - ułożył swoją głowę na jego ramieniu.
-Nie mów tak, zawsze będziesz dla mnie bardzo ważny - szepnął mu do ucha.
-Ale nigdy nie najważniejszy, hyung pogodziłem się z tym. Zrozumiałem, że nie powinienem się wpychać między ciebie a Jonghyuna.
-Kotku, ale ja nie mam żalu do ciebie, niczego nie żałuję. To nie my zawiniliśmy - pogłaskał go po blond czuprynie po czym ją ucałował.
-Co teraz będzie? Nie możemy się oszukiwać, wiem że nadal chcesz być z Jonghyunem, a ja.. - zaciął się by wziąć głęboki wdech - z Minho mimo wszystko, ale boję się. Boję się że znowu zostanę zraniony. Nie mogę być z tobą Key mimo że również bym tego bardzo chciał ale zdaję sobie sprawę że nigdy byś mnie nie pokochał tak jak kochasz Jonghyuna hyunga, a ja tęsknię za Minho - skończył zalewając się łzami.
-Nie płacz, wszystko się ułoży zobaczysz tylko otrzyj te łzy, bo serce mi się kraja widząc cię w takim stanie - odparł po czym starł wierzchem dłoni mokre policzki młodszego.
Łomot zamykanych drzwi sprawił, że w szybkim tempie od siebie odskoczyli wzrok kierując na osoby stojące w małym przedpokoju, gdzie na ich twarzach mogli dostrzec lekkie zdziwienie.
-No popatrz, mówiłem ci o tym - warknął Jonghyun cisnąc gromami z oczu w kierunku stojących Key i Taemina.
-Nie zrobisz ze mnie tego najgorszego - wysyczał idąc w stronę Jonghyuna który przestał być taki pewny siebie jak jeszcze chwilę temu - Wściekłeś się, zwyzywałeś kiedy dowiedziałeś się o Taeminie, a nawet nie pomyślałeś jak ja mógłbym zareagować dowiadując się o tym, że każdej nocy kiedy cię nie było pieprzyłeś się z Minho - prychnął patrząc zbolałym wzrokiem na rozszerzone w coraz większym zdziwieniu źrenice Jonghyuna.
-Skąd ty...
-Wszystko widziałem, a Taemin jedynie mi uświadomił, że niepotrzebnie się przez cały ten czas obwiniałem. Wcale nie byłeś lepszy ode mnie, może nawet gorszy? Ja w porównaniu do ciebie miałem odwagę się do tego przyznać - spuścił wzrok przenosząc go na Minho.
-Nigdy bym cię nie posądził o to, że mógłbyś coś takiego zrobić, lecz pozory mogą zmylić człowieka. Nawet nie zdajesz sobie sprawy co straciłeś. Taemin to najwspanialsza osoba jaką kiedykolwiek poznałem, która nigdy nie zasłużyła na taki ból - ofuknął go.
-A ty to co? Uważasz się za jakiegoś lepszego? - stanął naprzeciw niego mierząc się z nim wzrokiem.
-Lepszego może i nie, ale ja przynajmniej umiałem docenić to co straciłem oraz to co zyskałem - osunął się robiąc między nimi większy dystans - Pasujecie do siebie nie ma co. Nie mam zamiaru więcej na was patrzeć - wyminął ich po czym opuścił dom od 2min. Lecz tak szybko jak wyszedł został przez kogoś zatrzymany, jak się potem okazało był to starszy Kim.
-Przepraszam - rzucił wpatrując się w jego oczy.
-I co? Myślisz, że to coś zmieni? To w takim razie się mylisz - wysyczał jadowicie.
-Oboje zawiniliśmy, to fakt - przerwał mu
-Mimo wszystko ja już ci nie ufam.
-Key...
-Wracaj do Minho i daj mi święty spokój - wyrwał rękę z jego uścisku. Odszedł nie zwracając najmniejszej uwagi na dalsze słowa bruneta. Nie chciał już więcej mieć z nim do czynienia, a przynajmniej przez najbliższy okres czasu.

~  pół roku później  ~

         Wszystko się jakoś zaczęło układać. Musiało minąć trochę czasu aby każdy mógł na nowo się do siebie przekonać. Znów musieli nauczyć sobie ufać, co z początku nie było wcale takie proste przez narastającą obawę kiedy znikała ta druga osoba. Lecz z czasem było lepiej, nauczyli znowu siebie kochać, bardziej doceniać to co mięli, a przez swoją własną głupotę utracili. Czuli, że pewna zmiana, rozłąka dała im wiele. Relacje między nimi jeszcze nigdy nie były tak zażyłe, lecz to nie tak że stracili kontakt z dawnymi miłościami. Nadal się przyjaźnią, spotykają od czasu do czasu lecz już nigdy nie dojdzie do czegoś więcej, bo zbyt bardzo kochają swoją drugą połówkę. Nie chcą popełniać znowu tych samych błędów. Ponieważ czas pokazał oraz dał im wiele do myślenia. Teraz JongKey i 2min nadal są kochającą parą i wiele im do szczęścia nie brakuje. Wystarczy im obecność tej drugiej osoby, by ich wszelkie smutki oraz problemy znikały w niepamięć.

~Bummie

Sprzątanie.

~*~

Troszkę dawno nie było tutaj nic dodawane. Niestety brak czasu. :/ No ale coś udało mi się naskrobać. W ferie może coś więcej uda mi się napisać :) Pierwszy raz piszę coś innego, nie powołując się do głównych paringów. Mam nadzieję, że przypadnie wam do gustu. Za błędy szczególnie przepraszam, bo nie sprawdzałam go. Miłego czytania :)

~*~

-Seyong! – ryknął chłopak o różowej grzywce i z frustracją na twarzy wyszarpał brunetowi słuchawki z uszu – Słuchaj co do ciebie mówię ty mały gnojku. Ile razy ja ci już mówiłem, że masz tutaj posprzątać?! Więc rusz tą swoją chudą dupę i jazda, ja za twoją sprzątaczkę po raz kolejny robić nie będę! Moja część pokoju jest czysta, zostaje jedynie twoja jak zwykle brudna - ofuknął go wyrywając mu z rąk odtwarzacz co skończyło się z głośnym jękiem niezadowolenia.

-Key…  - zaskamlał robiąc maślane oczka – Proszę..

-Ani mnie nie denerwuj! – prychnął widząc jak ten próbuje na wszelakie różne sposoby zmiękczyć jego lodowate serce. Skoro myśli, że on tak łatwo odpuści to się myli! Wyszarpał się z jego uścisku,  zaskoczony z tak nagłej bliskości – Przestań.

-Kochanie, Kotku, Koteczku, Skarbeńku – słodził uśmiechając się niewinnie w ten swój sposób.

-Nie – odparł stanowczo nawet na niego nie patrząc rzucił jedynie okiem na brudny pokój – Czeka cię ciężka harówka, powodzenia – uśmiechnął się cwanie opuszczając pomieszczenie.

Wszedł do kuchni biorąc do ręki szklankę oraz karton z sokiem pomarańczowym. Wlał sobie trochę po czym upił kilka łyków. Nie minęło pięć minut, a w ich pokoju rozległ się głośny huk. Wywracając oczami odłożył brudne naczynie do zlewu. Podążył w stronę skąd dochodził hałas lecz kiedy tylko otworzył drzwi prawie dostał zawału.

-Ja ci to wyjaśnię! – pisnął podnosząc się z ziemi i otrzepując – Ta szafa sama spadła!

-Sama… - prychnął pod nosem podchodząc do tej sieroty  – Zostawiam cię dosłownie na pięć minut a ty już robisz sobie krzywdę? – spytał oglądając lekko sine miejsce na jego ręce – No i co ja mam z tobą człowieku zrobić? Bo zabić nie zabiję, pójdę siedzieć za takiego kretyna.

-Przytulić? – uśmiechnął się delikatnie przysuwając się bliżej.

-Myślisz, że zasłużyłeś? – wywrócił oczami.

-A nie zasłużyłem? – zrobił podkówkę pociągając nosem.

-Jesteś kiepskim aktorem, wiesz? – westchnął  zgarniając chłopaka w swoje ramiona – A teraz lepiej powiedz coś ty z tym zrobił – zerknął na leżącą na ziemi szafę – W to, że sama się przewróciła nie uwierzę.

-Eee.. – wydał z siebie niezbyt inteligentny dźwięk po czym oderwał się od Kibuma – No bo szukałem swoich bokserek… i tak przypomniałem sobie, że kiedyś je tam wrzuciłem… - podrapał się zakłopotany po szyi – Starałem się ją przesunąć lecz ona zrobiła takie łuup i teraz leży.

-Kto normalny wrzuca bokserki za szafę?  – zamyślił się na chwilę po czym dodał – Nieważne nie odpowiadaj – machnął ręką.

-Kiedyś kazałeś mi sprzątnąć leżące ubrania na podłodze, to wziąłem połowę i wrzuciłem do swojej szafy, część do twojej szafki na kosmetyki i co się nie zmieściło za szafę… - zagryzł zakłopotany wargę. Blondyn zmrużył oczy analizując jego odpowiedź kiedy dotarło do niego co powiedział zrobił wielkie oczy. W tempie natychmiastowym otworzył szafkę, w której znajdywały się trzy pary skarpetek.

-SEYONG! –pisnął wyrzucając  jego brudne ubranie na podłogę – Zabiję cię, zamorduję! Mogę iść siedzieć, mogę tam nawet zgnić, ale ty żywy po tym świecie chodzić nie będziesz! – syknął rozwścieczony zmierzając w jego stronę, na co brunet zaczął się cofać. Skończyło się na tym, że przez chwilę swojej nieuwagi poślizgnął się o rozwalony budyń lądując na podłodze. Key korzystając z okazji usiadł na jego biodrach przygwożdżając do brudnej podłogi.

-Zejdź ze mnie, tu jest brudno! – fuknął krzywiąc się.

-Niby dlaczego miałbym to zrobić? – schylił się szepcząc do jego ucha – Zemsta będzie słodka kochanie – przygryzł płatek jego ucha.

Jego głos powodował stado dreszczy na ciele młodszego Kima. Key z satysfakcją przyglądał się jego lekko rozchylonym ustom kiedy tylko otarł się tyłkiem o jego krocze. Czuł, że po raz pierwszy ma nad nim pełną kontrolę, dlaczego miałby tego nie wykorzystać? Uśmiechnął się zalotnie czując, że ta sytuacja coraz bardziej mu się podoba.  Zagryzł wargę ponawiając swoje ruchy w rozbudzaniu członka swojego chłopaka. Planował pobudzić go, a później nad zwyczajniej w świecie zostawić z problemem, tak jak kiedyś. Brunet najwidoczniej zorientował co się święci, bo zrzucił z siebie blondyna, wstając, zdjął z siebie brudną koszulkę, ukazując swoją dobrze wyrzeźbioną klatkę piersiową. Kibum nieświadomie oblizał swoje spierzchnięte wargi, wpatrując się chciwie w ciało Seyonga. Nieświadomy niczego został przewieszony przez ramię chłopaka. Zrzucił z łóżka różne walające się ubrania i rzucił na nie Key.

-Kotku jeśli chciałeś się pobawić wystarczyło powiedzieć – zaśmiał się kładąc się na blondynie ciasno dociskając jego ciało do materaca.  

-Nie chciałem – mruknął hardo przypatrując się twarzy bruneta.

-A mi się wydawało, że chciałeś i to zbyt bardzo – odparł pewnie składając pojedyncze pocałunki na jego szyi.

Key westchnął głośno odchylając swoją głowę do tyłu.

-Gdzie się podział ten uroczy dzieciak, który jeszcze niedawno prosił żebym go przytulił? – wyjęczał kiedy tylko chłopak rozerwał jego koszulkę i zaczął całować odkrytą klatkę piersiową.

-Jesteśmy w tym samym wieku kochanie – mruknął mu w sutka – A wiesz gdzie się podział? – zaśmiał się delikatnie składając nieśmiały pocałunek na ustach blondyna – Tutaj.

Nic nie odpowiadając przyciągnął go bliżej pogłębiając pieszczotę. Miał wrażenie, że po jego ciele przechodzi stado rozszalałych mrówek. Czując w ustach język Seyonga ogromne gorąco go dopadło. Miał wielką ochotę na więcej lecz dopiero teraz zdał sobie sprawę, że popełnia błąd. Przecież to nie  on miał być tym, który miał błagać, prosić, ale co miał zrobić skoro chłopak tak na niego działa? Niestety nie pozostaje mu nic innego jak poddać się jego działaniom. Pewnie złapał za zamek od spodni bruneta zaczynając je rozpinać. Chłopak orientując się co planuje zrobić zatrzymał jego ręce uśmiechając się zadziornie.
-Nie tak szybko koteczku - przejechał swoim językiem po nagim, odkrytym brzuchu Kibuma zjeżdżając niżej. Zatrzymał się na wysokości jego krocza. Przejechał dłonią po materiale opinającym jego przyrodzenie uważnie obserwując reakcje blondyna na jego dotyk. Wystarczyło lekkie muśnięcie, aby doprowadzić tym Key do szaleństwa. Wydobył głośny jęk kiedy tylko Seyong je ścisnął. Pozbył się z niego zbędnych spodni wraz z bokserkami. Przed chciwymi oczami młodszego Kima ukazał się nabrzmiały już członek jego kochanka. Oblizał usta, ręką uważnie badając jego strukturę. Gładził go, pieścił robił wszystko byleby tylko Key doprowadzić do szewskiego szaleństwa.
-Przestań się ze mną bawić - warknął zduszonym głosem blondyn ciągnąc za końcówki włosów Se.
Brunet spojrzał na niego rozbawiony lecz usatysfakcjonowany. Widział, że łaknął, prosząc się choćby o najmniejszy jego dotyk. Stwierdził to dostrzegając jak tylko wypycha swoje biodra do góry.
-Jakiś ty niecierpliwy - uśmiechnął się postanawiając już dłużej go nie dręczyć, wziął całego do buzi. Kibum wplótł jedną ze swoich dłoni we włosy Seyonga, a drugą zaciskał na pomiętej kołdrze. Jęki było słychać w całym pomieszczeniu choć starał się na wszystkie sposoby je tłumić, zagłuszać. Ten diabeł był zdolny niemalże do wszystkiego, a Key dobrze o tym wiedział. Czując jak zagryza zęby na jego końcówce westchnął szarpiąc go za włosy. Znów to robił. Uniósł lekko biodra nabijając się w jego gardło dając mu tym znak, że jego cierpliwość się powoli kończy. Se przyspieszył swoje ruchy uśmiechając się  czując jak członek blondynka cały pulsuje w jego buzi. Zrobił kilka zamaszystych ruchów głową po czym się odkleił od jego przyrodzenia. Nie pozwalając mu tym dojść. Starszy Kim jęknął niezadowolony. Młodszy zdjął z siebie zbędne ubranie, a szczególnie bokserki, które niemiłosiernie zaczęły go uwierać. Chłopak podsunął pod twarz Key dwa palce czekając aż tylko weźmie je do ust. Nic takiego nie zrobił, jedynie odsunął głowę.
-Wejdź we mnie - jęknął prosząco, uroczo marszcząc nosek.
-Zrobię ci krzywdę - odparł szybko zabierając dłoń sprzed jego twarzy. Czuł, że to nie jest najlepszy pomył.
-Nie zrobisz jak wejdziesz powoli - uśmiechnął się delikatnie łapiąc w ręce twarz bruneta, złączając ich wargi w namiętnym, pełnym miłość pocałunku. Se rozchylił jego nogi biorąc w rękę swojego członka. Nakierował go na jego dziurkę. Zaczął powoli oraz delikatnie w niego wchodzić żeby sprawić Key jak najmniej bólu. Widząc wykrzywioną twarz swojego kochanka wpił się po raz kolejny tego dnia w jego usta byleby tylko odwrócić uwagę blondyna. Trochę to poskutkowało,bo chłopak od razu oddał pocałunek skupiając całą swoją uwagę właśnie na nim, a nie na nieprzyjemnym bólu. Brunet jęknął czując przyjemną ciasnotę. Kiedy już był w nim cały odczekał chwilę by mógł się przyzwyczaić do jego wielkości. Uważnie przypatrywał się twarzy swojego Kotka. Czekał na jego pozwolenie by mógł kontynuować, choć z nie małym trudem się powstrzymywał by nie zerżnąć go raz, a porządnie. Czuł jak chłopak nabił się na niego mocniej. Uznał to jako znak do dalszych czynów. Na samym początku zaczął poruszać się w nim powoli, by po jakimś czasie móc przyspieszyć. Jęki unosiły po całym domu, a może i dalej? Jakoś szczególnie nie interesowała go opinia innych. w tej chwili liczyło się dla niego tylko to, aby sprawić jak najwięcej przyjemności sobie oraz swojemu chłopakowi. Przyspieszył jeszcze bardziej widząc jak Key zaczął poruszać swoimi biodrami by poczuć go jeszcze bardziej. Krzyknął głośno kiedy tylko młodszy idealnie trafił w jego prostatę. Zacisnął mocno dłonie na prześcieradle gdyż kołdra już dawno spadła. Odchylił swoją głowę czując, że spełnienie zbliża się coraz bliżej, Seyong także to czuł gdyż jego pchnięcia zrobiły się jeszcze mocniejsze częściej uderzając w czuły punkt Kibuma. Wystarczyło jeszcze kilka takich by blondyn rozlał się na swoim brzuchu, krzycząc przy tym donośnie, czując nieokreśloną przyjemność. Zaraz po nim brunet także doszedł, tyle że we wnętrzu swojego kochanka. Opadł zmęczony na jego klatkę piersiową wychodząc z niego. Przyglądał się chwilę jego rumianej, zaczerwionej twarzy uśmiechając się rozczulony. Uważał że to mega urocze, Key był wtedy taki niewinny, nie był już taki rozgadany i pewny siebie jaki jest na co dzień. Cieszył się, że tylko on mógł go oglądać w takim stanie. W czasie całkowitej ekstazy. Ten widok był po prostu cudowny.
-Czemu mi się tak przyglądasz? - spytał blondyn całkowicie zamroczony przez chwilową dozę przyjemności.
-Jesteś przeuroczy z wypiekami na twarzy, wiesz? - zaśmiał się uroczo składając lekki pocałunek na jego ciepłym policzku.
-Przestań - prychnął jakby nagle trzeźwiejąc z otumanienia. Znów powraca jego Kibum z ciętym językiem i nigdy nie zamykającą się buźką.
-Mówię serio, a wiesz co jeszcze kocham? - spytał unosząc się lekko kładąc ręce po obu stronach jego głowy.
-Nie, co? - uniósł brew do góry, a wielki uśmiech aż pchał się na jego piękne usta.
-Ciebie jak nikogo innego - schylił się składając na rozpalonych wargach Kibuma delikatny pocałunek na który blondyn bez zbędnego zastanawiania odpowiedział przyciągając bliżej. W efekcie czego chłopak znowu położył się na nim. Nie przeszkadzał mu fakt, że go lekko miażdży. Może to robić, byleby już zawsze był przy nim.
-Powiem ci coś czego jeszcze nigdy nie wiedziałeś - odparł kiedy już oderwali się od siebie.
-No to słucham - uśmiechnął się zaciekawiony brunet spoglądając w jego kocie oczy.
-Ja ciebie też kocham - zagryzł wargę.
Na co Seyong głośno się roześmiał uderzając delikatnie w jego klatkę piersiową.
-Głupek z ciebie.
-Może i głupek, ale i tak mnie kochasz, a ten głupek kocha także i ciebie - kolejny raz tego dnia ich usta zostały z sobą złączone. By mogli później wtulić się w siebie i zasnąć w swoich objęciach.

~Bummie